anneannemlerin evi 5.katta. asansörde yok. 5 katı ha babam çıkıyoruz.bazen basamakları sayıyorum. bazen kapılarda yazılı olan adlara bakıyorum. kapı önlerindeki ayakkabıları inceliyorum falan ama kaçış yok. ille de çıkılcak o merdivenler. ama hatırlıyorum. mini mini olan b. kıvrak zekası sayesinde eve yaklaştıklarını anladığı anda hemen uyuyo numarası yapardı. annesi uyandırmaya çalışırdı. yoksa nasıl çıkcaktı o bitmek bilmeyen merdivenleri. ama inatla gözlerini açmamayı sürdüren b. sonunda savaşı kazanırdı ve o merdivenleri dayısının kucağında çıkmayı başarırdı.ne rahattı.işte komfor oydu.

şimdi kim taşıyabilir. kendime bi dev kiralamalıyım ki rahat rahat taşısın beni.cık. o da zor.
tabanlara kuvvet o zaman.